කොයින්ද මේ තරම්…?

ගලන්න මේ තරම් හැඩට

ගඟට කොයින්දෝ දියවර ..?

හමන්න මේ තරම් සැඩට

කොයින්ද මේ සුළං පවර..?

වහින්න මේ තරම් බරට

අහසට දිය බිඳු කොයින්ද..?

පිපෙන්න මේ තරම් හැඩට

එක යායට මල් කොයින්ද..?

 

මවු බිම වෙනුවෙන් දන් දුන් සිය පුතු වෙනුවෙන් වැළපෙන

මවුනගෙ කඳුලිණුයි සබඳ මේ ගඟ හැදුනේ..

ජීවන අත්වැල ගිළිහී පැටව් සමග තනිවී ගිය

සෙබළ බිරියකගෙ  සුසුමිනි සුළඟ සැදෙන්නේ..

සිහිනෙන් මිස සැබෑ ළොවේ යළි කිසි දවසක නොදකින පෙම්බරයා නමින් හෙලන

පෙම්වතියන් කඳුළු අරන් වැස්ස වහින්නේ..

රණ බිම වැද අප වෙනුවෙන් දිවිදුන් හෙළ විරුවන්ගේ

ලේ දහදිය කඳුළුයි මල් වෙලා පිපෙන්නේ..

 

                                                       

ජරපත් නළඟන

තුණු සපුව දිරී

මිණි මෙවුල ලිහී

පා ගිගිරි බිඳී

නිල් නයණ ගිලී

 

පුල් වත මැළැවී

මුතු දසන් වැටී

නා දළු වියැලී

වීනාව බිඳී

 

ගමන ලැසී

පුළුකුළද නැතී

නැත වරළ රුසී

වෙද සැපත රතී

 

පෑව නෘතී වෙද පෑව හැකී

යළිදු නැතී එන ජන රාසී

සයන වැදී මරු හා සැතපී

යන කල නික්මී

කවුරුද හඬනු ඇතී