කොයින්ද මේ තරම්…?

ගලන්න මේ තරම් හැඩට

ගඟට කොයින්දෝ දියවර ..?

හමන්න මේ තරම් සැඩට

කොයින්ද මේ සුළං පවර..?

වහින්න මේ තරම් බරට

අහසට දිය බිඳු කොයින්ද..?

පිපෙන්න මේ තරම් හැඩට

එක යායට මල් කොයින්ද..?

 

මවු බිම වෙනුවෙන් දන් දුන් සිය පුතු වෙනුවෙන් වැළපෙන

මවුනගෙ කඳුලිණුයි සබඳ මේ ගඟ හැදුනේ..

ජීවන අත්වැල ගිළිහී පැටව් සමග තනිවී ගිය

සෙබළ බිරියකගෙ  සුසුමිනි සුළඟ සැදෙන්නේ..

සිහිනෙන් මිස සැබෑ ළොවේ යළි කිසි දවසක නොදකින පෙම්බරයා නමින් හෙලන

පෙම්වතියන් කඳුළු අරන් වැස්ස වහින්නේ..

රණ බිම වැද අප වෙනුවෙන් දිවිදුන් හෙළ විරුවන්ගේ

ලේ දහදිය කඳුළුයි මල් වෙලා පිපෙන්නේ..

 

                                                       

Advertisements

ජරපත් නළඟන

තුණු සපුව දිරී

මිණි මෙවුල ලිහී

පා ගිගිරි බිඳී

නිල් නයණ ගිලී

 

පුල් වත මැළැවී

මුතු දසන් වැටී

නා දළු වියැලී

වීනාව බිඳී

 

ගමන ලැසී

පුළුකුළද නැතී

නැත වරළ රුසී

වෙද සැපත රතී

 

පෑව නෘතී වෙද පෑව හැකී

යළිදු නැතී එන ජන රාසී

සයන වැදී මරු හා සැතපී

යන කල නික්මී

කවුරුද හඬනු ඇතී