පොඩි හාමුදුරුවන් නැරඹූ පලවෙනි චිත්‍රපටය 2

siddhartha

තම තමන්ට නියමිත ආසනවල අසුන්ගත්තාට පස්සෙ තමයි උන්නාන්සෙලා දැක්කෙ ඇතුලෙ විසිතුරු. විසාල තිරය පුරා දිස්වෙන මුහුදෙ එහෙට මෙහෙට පීනන මාළුවො පුංචි ඈයන්ව හරි අපූරු ලෝකෙකට ගෙන ගියා. තිෂාන්ගෙත් ඒ ලඟටම වෙලා හිටපු පොඩි හාමුදුරුවොන්ගෙත් සංවාදයෙන් මට ඇහුන කොටස තමයි මේ..

“මහත්තයා..මේ මාලු ඇත්ත  එවුන්ද?..”

“නෑ හාමුදුරුවනේ.. ඕක කම්පියුටර් එකෙන් හදපු එකක්..”

“හැබෑට..? මම හිතුවෙම ඇත්ත මාලු කියල..මුහුද ඇතුලෙ හරි ලස්සනයි නේද මහත්තයා..? මහත්තයා ඇත්තට දැකල තියෙනවද මුහුද යට?”

“මමත් ටෙලිවිශන් එකෙන් තමයි දැකල තියෙන්නෙ…”

නිහඬතාවය…

“මහත්තයා”

“ඔව් පොඩි සාදු..?”

“මම මේ ඉස්සරවෙලාම තමයි චිත්‍රපටියක් බලන්ඩ ආවේ..අපි කවුරුවත් මීට කලිං ඇවිත් නෑ..”

“එහෙමද?”

මේ අතරෙ ශාලාව පුරාම laser light ගහන්න පටන් ගත්තා. පුංචි රතු පාට තිත් වහලෙත්  බිත්ති පුරාත් නටද්දි කන පැලෙන්න දාලා තිබුනු සංගීතය කාටවත් බාධාවක් උනේ නෑ.

“මහත්තයා..මේ ලයිට් ගහන්නෙ කොහෙ ඉඳලද?”

“පිටිපස්සෙ උඩ ජනේලෙන් එන ලයිට් එළිය පේනව නේද? එතන තමයි ෆිල්ම් එක පෙන්නන මැෂීම තියෙන්නෙ..එතන ඉඳලා තමයි ඔය ලයිට් ගහන්නෙ..”

“මම දැන්නෙ ඒක දැක්කෙ..ෆෑනුත් දාලා නෙද මහත්තයා? දැන්ම පෙන්නන්ඩ පටන් ගනීද?”

තවත් මොන මොනවදෝ මහ ගොඩක් ප්‍රශ්න..

තුන් වෙනි සීනුව නාද උනා. මෙතෙක් වේලා කටවුට්, පෝස්ටර්,ට්‍රේලර් සහ විචාරකයන්ගේ නිර්දය විවේචනයන්ගෙන් දැකපු “සිද්ධාර්ත ගෞතම” තිරය මත දිගඇරුනා.

The Little Buddha ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපටය නරඹලා තිබුනු හැම කෙනෙක්ම වගේ බලාපොරොත්තු උනේ ඒ සමාන හෝ ඊටත් එහාට ගිය කලා කෘතියක්. ආරම්භයේ සිටම ඕලාරික ලෙස ගලා ගිය ච්ත්‍රපටයේ සෝමාරි සිද්ධාර්ථ සහ අනෙකුත් රංගන ශිල්පීන්ගේ අසාර්ථක රංගනයත් දියාරු තිර පිටපත සහ දුර්වල අධ්‍යක්ෂනයත් දෙවරක්ම මා සුවබර නින්දකට ගෙන ගියා. සියළු ලෝක සත්වයා කෙරෙහි අපරිමිත දයා කරුණා ගුණය පැතුරුවා වූද, යුධ ශිල්පයෙහි, කලාවෙහි සහ අර්ථ ශාස්ත්‍රයෙහි කෙල පැමිණියාවූද සිද්ධාර්ථ නාමය ලද ලොව ප්‍රථම නිරායුධ සොඳුරු විප්ලවවාදියා චිත්‍රපටියේ කොතැනකවත් නොසිටි බවනම් නිදිමරගාතේ සිටියත් මට ඉඳුරා කීව හැකියි.  🙂

කලා කරුවා වූ කලි උපකල්පණ ශක්තියෙන් යුතු වූද, සත්‍ය හෝ ප්‍රබන්ධයට තමන්ගේම අර්ථකතනයක් දිය හැකි වූවෙක් යන්න අවිවාදිතයි. ඒ නිසාවෙන්ම ගිහිගෙය හැර යන අවස්ථාව අප දන්නා පරිදි නොවී වෙනත් විදිහකට ඉදිරිපත් කිරීම පිළිබඳ කිසිවෙකුටත් විරුද්ධ විය නොහැක.

විවේක කාලයේදී ටිපිටිප්,විස්කෝතු සමග චොකොලට් කිරිවල රහ බැලූ අපේ පුංචි උන්නාන්සේලාව ආපසු පරිස්සමින් ලොකු හාමුදුරුවන්ට ගිහින් බාර දෙද්දි පුංචි ඇස්වල තිබුනු සතුට අපි හැමෝටම දැනුනා. නච්ච ගීත වාදිතයන්ගෙන් විනිර්මුක්ත විය යුතු වුවද වර්තමානයේ චීවරයට මුවාවී කරන නොපනත්කම් හමුවේ අපේ පුංචි හාමුදුරුවරුන්ගේ චිත්‍රපටි ගමන ශාසනයට ඇවැතක් නම් නොවේමය.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s