හිස් නැති මිනිසෙකුට ලියූ කව..

මගේ දුකට කවදාවත් හිනා නොවුනු
නුඹට හැකි පමණින් මගේ හීන හැබෑ කරපු..
හිස් මිනිසුන් මැද නෙළුම් මලක් සේම පිපුනු
අන් කෙනෙක් වේද මම මා විලසින්ම දැකපු…

කළු කපා අඳුරේ
හඳ එළිය යැයි රැවටිලා..
ළදැරියක සේ දිවගිය..මගේ නුහුරු බව දැන දැන
දෙපය පැකිලී ඇද වැටුනු කල
නැගී ඉන්නට දෑත දිගු කල නුඹ..

මැකී යා නොදී අතීතය සිත්තමක් සේ..
ගොතා ජීවිතය..සරල හැඩ ගෙත්තමක් සේ..
අනාගතය තුල දැහැමි කුළවත් පුතෙකු සේ..
වෙසේවා නුඹ යෙහෙන් මගෙ නෙත් මානයේ..

Advertisements

ඔබේ ලොව සොයා ඔබ යන්න..

රාත්‍රියේ අහස පුරා..තරුකා පායලා
ඔබේ නෙතු වගේ දිලේ ම’දෙස බල බලා..
සිහින තොටක තනිවෙලා..ජීවිතේ නැවතිලා
නොහිම් නිසල ආදරේ වේදනා නිවා..
වේදනානිවා..

පෙනෙන පෙනෙන මානයේ.. රූ රටා මවා..
ඇසෙන ඇසෙන මානයේ..ගී ලතා ගොතා..
දැනෙන දැනෙන මානයේ..සුවඳ විසුරුවා..
දුරින් දුරට පාව යන්න ඔබේ ලොව සොයා..

හද හැඟුම් පියුම් විලේ..බිඟුන් කලඹවා..
දුරක සිට ඇවිත් ගියා යන්න පාවෙලා..
සිහින ගෙනෙන යාමයේ..නෙත’ග පොඟවලා..
දුර සිටන් සිඹිමි සිතින්..මගේ නොවන නිසා..