ඉතින් වැටී හිටියා ඇති..

කළුවරේ තව තවත් ගුලි වී
අන්ධකාරයට ඉඩ දී
ලේ ගලද්දී හදවතින්
වැතිරී කිමද ඉඩ දී තවත්
කඳුළු වැස්සට..

පාගාගෙන ඉන්න ඉඩ නොදී තවත්
නැගිටින් කළු කපා එළියේ නැගෙන හිරු මෙන්
ජීවිතේ පිණි බිංදුවක්
සමන්ලුන්ටවත් නැති ඉඩක්
හිස් තැනක් ඉතුරු වී ඇති නමුත්
යන්න ඉඩ දෙන් බදා නොඉඳ
ජීවිතේ..

කල්ප කාලයක් පුරා වගේ දැනෙන
ගෙවී ගිය කාලය නිමේශයකින්
අවදි වී නිදි නැති හිත යටින් රිංගාගෙන
උදුරාගෙන ගිය එලි නොවන හීනය
ඉරා පොඩිකර පාගා දැමූවත්
නැගිට දෙපයින්  හඬනගා සිනාසිසී
අරඹන් නොනිමි චාරිකාව ආයෙමත්..

Advertisements