කැමතිම පොතකින් පිටුවක් III

සමූහ ගොවිපොළේ පාළන මණ්ඩලයේ නිත්‍ය ඉස්තාල පාලකයා වශයෙන් දෙන ලද පත් වීම ෂුකාර් සීයා මහත් සතුටින් භාරගත්තේය. කලින් ධනවත් ගොවියන් සතුව සිටි එහෙත් දැන් සමූහ ගොවිපොළේ නිළ ගමන් සඳහා වෙන් කරන ලද කප්පාදු නොකළ අශ්වයින් දෙදෙනා ෂුකාර් සීයාට භාර දෙන ගමන් යාකව් මෙසේ කීය. ” මේ අශ්වයින් දෙන්නා වෙඩි බෙහෙත් බලා ගන්නවා වාගේ බොහොම ප්‍රවේශමෙන් බලාගන්න ඕනෑ. කොයි වෙලාවෙත් සූදානමින් තියන්න ඕනෑ. ඕනෑවට වැඩිය වේගයෙන් යන්න හොඳ නැහැ. බරදීන්ගේ අළු පාට අශ්වය හොඳ ජාතියෙ එකෙක්. ගුරි පාට අශ්වය දොන් පළාතට අයිති හොඳ පරම්පරාවකින් පැවත එන්නෙක්. අපට වැඩිය ගමන් බිමන් යන්න නැති නිසා ඉක්මනටම පට්ටි ගස්සන්න දමන්න ඕනෑ. දැන් ඉතින් සීය මේ අශ්වයින් දෙන්නට වගකියන්න ඕනෑ.”

“යාකව් හිතුවද මට අශ්වයින් බලාගන්න බැහැ කියා? මගේ ජීවිත කාළය තුළදී වෙන කිසිම කෙනෙකුට වැඩිය මම අශ්වයින් බලාගෙන තියෙනව. ඇයි මම බලාගෙන තියෙන අශ්වයින්ගෙ ගණන සමහර මිනිස්සුන්ගේ ඔළුවෙ කෙස්වලට වැඩියි.” ෂුකාර් සීයා පුරසාරම් දොඩමින් කීය.

ඇත්ත වශයෙන් ෂුකාර් සීයා මුළු ජීවිතයටම බලාගෙන ඇත්තේ නාකි අශ්වයින් දෙන්නෙක් පමණි. පළමු වන අශ්වයා ඔහු එළදෙනකට මාරු කල අතර දෙවන අශ්වයා නිසා පහත සඳහන් අකරතැබ්බය සිදු විය. මීට අවුරුදු විස්සකට පමණ පෙර අල්ලපු ගමට ගොස් එන අතර මගදී හමු වී අහුකින්ඨිකයෙකුගෙන් ඔහු රූබල් තිහක් ගෙවා වෙළඹක් ගත්තේය. ගණු දෙනුව කරන අවස්ථාවේදී ඔහු වෙළඹ සෝදිසි කොට බැලුවේය. ඈ මහතට සිටියාය. ඇගේ පාට මීයෙකුගේ පාටට සමාන විය. කණක් පහත් වූ අතර ඇහැක් පොට්ට විය. එහෙත් ඈ ප්‍රාණවත් වූවාය. ෂුකාර් සීයා අහිකුන්ඨිකයා සමඟ දවල් දොළහ වන තෙක් කේවල් කෙලේය. හතලිස් වතාවක් පමණ ගණුදෙනුව ගැන තීරණයකට බැසගත් ඔවුහු ආපසු පැමිණ ආයෙත් කේවල් කරන්නට වූහ.

“මේකි රත්තරන් වටිනව. දුවනකොට පොළොව පේන්නෙ නැහැ. ඒ තරම් වේගයෙන් දුවන්න පුළුවනි. හරියටම කුරුල්ලෙක් වගෙයි” අහිකුන්ඨිකයා ෂුකාර් සීයාගේ කබාය අල්ලාගෙන දිවුර දිවුරා කීය.

“බලනව කටේ එක දතක් නැහැ. ඇස් පේන්නෙත් නැහැ. කුර ගෙවිල. බඩ පැත්තට ඇල වෙලා. ඉතින් කොහොමද රත්තරන් වටින්නේ?රත්තරන් කොහොම වුණත් ගත්ත එකාට වගතුවක් වෙන්නෙ නැහැ” යි ෂුකාර් සීයා වෙළඹ තුට්ටුවට අරිමින් කීවේ ඇය ගැනීමට බාධාවක්ව තිබුණු අන්තිම රූබලය අහිකුන්ඨිකයා ලවා අඩු කරවා ගැනීමේ අදහසිනි.

“මොනවටද දත්? දත් නැතිව හොඳට තණ කොල කන්න පුළුවනි. නමුත් වෙළඹ තවම බොහොම තරුණයි. තවම දරුවෙක් වගෙයි. හිටිගමන් හැදුණු ලෙඩක් නිසයි දත් වැටිල තියෙන්නෙ. එක ඇහැක් නොපෙනුනාට තියෙන වැරැද්ද මොකද්ද? ඔය කියන තරම් පොට්ට නැහැ. ඇහේ මස් දළුවක් ඇවිදින්, ඒකයි ඇහැ පේන්නෙ නැත්තේ. සනීප උනාට පස්සේ කුර අළුත් කුර වගේ හිටීවි. ඈ පින්තූරයක් වගේ ලස්සණ වෙන්න පුළුවනි. මොනවටද එච්චර ලස්සණ! මොකද මේකිත් එක්ක බුදියගන්නද! එහෙම දෙයක් නැහැ නේද? ඕනෑ කරන්නෙ කුඹුරු වැඩට නේද? බලන්න ටිකක් මුගෙ හැටි. බඩ මහත් වෙලා තියෙන්නෙ ශක්තියටයි. දුවනකොට පොළොව දෙදරුම් කනව. වැටුනොත් දවස් තුනකින් නැගිටින්න බැහැ. මොකද සීයෙ රූබල් තිහකට රේස් අශ්වයෙක් ගන්නද කල්පනාව! පණ තියෙන එකෙක් නම් ඔය ගණන්වලට දෙන්නෙ නැහැ. මැරිච්ච එකෙක් නම් උගෙ මස් නිකම් දෙනව.”

වාසනාවකට වාගේ අහිකුන්ඨිකයා උණු වන සිත් ඇත්තෙකු විය.  තවත් ස්වල්පයක් කේවල් කිරීමෙන් ඉක්බිතිව අහිකුන්ඨිකයා අන්තිම රූබලය අඩු කොට තෝන්ලණුව සීයාගේ අතේ තැබුවේය. අනතුරුව වෙළඹගෙන් වෙන්වීම නිසා ඇති වූ ශෝකයෙන් මඳක් ඉකි ගසා ඇඬූ  හෙතෙම දුඹුරු පාට නළලේ රැඳුණු ඩහදිය නිල් පාට කමිස අතින් පිස දා ගත්තේය.

වෙළඹ ෂුකාර් සීයා අතට පත් වූ හැටියේම මෙතෙක් තිබුනු ඇගේ ප්‍රානවත් කම අතුරුදහන් විය. ඇය ගෙන යාමට ෂුකාර් ගත් මහත් වෑයමට නොකැමැත්තෙන් කීකරු වූ වෙළඹ කුරුමිණි කකුල් වැනි සිහින් ගාත් මත වැනි වැනී ගමන් කළාය. ඊට පස්සෙ තමයි අහිකුන්ඨිකයා හුණු කෑලි වැනි දත් විලිස්සා දුර යන ෂුකාර්ට කෑගා කතා කලේ.

“ඒයි සීයේ, මං ඔය වෙළඹට බොහොමාඅදරෙන් සැලකූ බව අමතක කරන්න එපා. මං ඇගෙන් අවුරුදු හතලිහක්ම වැඩ ගත්ත. තමුසෙටත් පුළුවනි එච්චර කල් වැඩ ගන්න. හැබැයි මතක ඇතිව අඩු  ගානෙ සුමානෙකට වතාවක්වත් කන්න දෙන්න ඕනෑ. නැතිනම් ජලභීතිකා රෝගය හැදෙනවා. මගෙ තාත්ත රුමේනියාවෙ ඉඳල ගමට ආවෙ ඇගේ පිට උඩටයි. තාත්තට ඇය ලැබුනෙ මොස්කව් නුවර ඉඳල පසු බැස්ස ප්‍රංශ සේනාවෙන්. බොහොම දුර්ලබ වර්ගයේ අශ්වයෙක්.”

ෂුකාර් මිලදී ගත් භාණ්ඩය අමාරුවෙන් ගෙන යන අතර අහිකුන්ඨිකයා තවත් මොනවාදෝ කියා කෑගෑවේය. කළු අහිකුන්ඨික ළමයින් කූඩාරම් වටේ හා අහිකුන්ඨිකයා අසල බිම පෙරළෙමින් කවුඩුපනික්කියන් මෙන් කෑකෝ ගැසූ අතර අහිකුන්ඨික ගෑනු උන්ගේ විනිවිද යන හඬින් කොක් හඬලා සිනාසුනහ. එහෙත් ඒ කිසිවක් ගණන් නොගත් ෂුකාර් වෙළඹත් ඇදගෙන ගමන් ගත්තේය.”මටම පේනවා මං ගත්ත අශ්වයාගෙ හැටි.සල්ලි තියෙනවානම් මීට වඩා හොඳ අශ්වයෙක් ගන්න පුළුවනි.” ඔහු තමාටම කියා ගත්තේය. “අර අහිකුන්ඨිකයා මා වාගේ විනෝදයට කැමති මිනිහෙක්. කොහොම උණත් දැන් මට අශ්වයෙක් ඉන්නවා. මට පුළුවනි මගේ ගෑනි පිට උඩ ඉන්දවා ගෙන ඉරිදා පොළට යන්න.”

එහෙත් ඔහු ගමට ළඟා වන්නටත් කලින් වෙළඹට පුදුම දේවල් සිදුවන්නට විය. පසු පස හැරී බැලූ ඔහු දුටු දෙයින් බිරාන්ත විය. ඔහු මිළදී ගත් බඩ මහත ලස්සන වෙළඹ වෙනුවට ඔහුට දකින්නට ලැබුනේ බඩ එල්ලී වැටෙන, තට්ටම් වළගැසුණු, කන් කඩා වැටුණු,නොන්ඩි ගසන, සතෙකි. පැය භාගයක් තුළදී ඈ සිටිය ප්‍රමාණයට වඩා භාගයකින් පමණ අඩු විය. කුරුසියේ ලකුණ ඇඳ භූතයන්ගෙන් ආරක්ෂා වීම පිණිස මන්ත්‍රයක් ජපකොට ලණුව අතහැරිය ෂුකාර් ගල් ගැසුණාක් මෙන් හිටි තැනම නතර විය. මෙතෙක් පැවැති සුරාමතය මොහොතකින් සිඳී ගියේය. ඇදහිය නොහැකි තරම් ඉක්මණින් සිදු වූ දිරා යාමට හේතුව ඔහු දුටුවේ වෙළඹ වටේ ගොස් පිරික්සා බැලූ පසුවය. දුටුවන් තුළ ලැජ්ජාව ඇති වන තරමට පැත්තකට ඇල වූ, ලණුවක් මෙන් තෙමී සිහින් වී ඇගේ වළිගය යටින් සිහින් හඬක් නගමින් දුගඳ වාතයක් පිට විය. ඒ වාතයත් සමග සිහින් ගොම පහරක්ද පිට විය.” මේ වෙළඹ ගත්තට මට හෙන ගහන්න ඕනෑ” යි කියමින් හිසේ අත් ගසා ගත් ෂුකාර් පෙරටත් වඩා වේගයෙන් වෙළඹ ඇදගෙන යන්නට විය. ඇගේ  බඩ ඇතුළේ සිට ගොර ගොර හඬක් නගමින් පිට වන වායුවත් සමග මිශ්‍ර වූ ගොම පහර ගමට එනතෙක් නතර නොවීය. මහත් නින්දාවක් වූ  එම ගොම පහර මග දිගේම දකින්නට තිබිණි.

ෂුකාර් වෙළඹගේ කට කලියාවෙන් ඇදගෙන ගියා නම් සමහර විට ගමට යන්නට ඉඩ තිබිණි. එහෙත් ගමට ඇතුළු වූ තැනම තිබෙන, තමාගේ පාත්‍ර මිත්‍ර කොසෑක්වරු කීපදෙනෙක් පදිංචිව සිටින ගෙය ඉදිරියට පැමිණි ඔහු වෙළඹගම මැදින් ඇදගෙන යනවාට වඩා ඇගේ පිට උඩ නැග ගාටමින් හෝ යාම හොඳ යයි තීරණය කෙළේය. ඔහු තුළ හිටි හැටියේම අහංකාරකමක් ඇති විය. වරක් ඉතා දිළිඳු තත්වයක සිටි තමා දෙන් මඳක් තත්වයෙන් ඉහල් නැග, දිරා ගියත් අඩු ගනනේ තමාගේම යැයි කිව හැකි අශ්වයෙකු පිට යාමට ලැබීම ගැනත්, ඒ ගැන පුරසාරම් දෙඩීමටත් ඔහු තුළ ලොකු ආශාවක් ඇති විය. තමා නතර වූ තැන තිබෙන ගෙය ඇතුළේ සිට තමා අඳුනන කොසෑකයෙක් එළියට එන බව හොර ඇසින් දුටු ෂුකාර් ඔහුට ඇසෙන්නට “දැන් ඉතින් උඹේ ඔය විහිළුව නතර කරපන්” යැයි වෙළඹට තරහෙන් කෑගා කීවේය. මෙසේ කියා තෝංලණුව ගත් හෙතෙම තමාගේ ලොකුකම පෙන්වීමට වෑයම් කලේය. මීට බොහෝ කාලයකට පෙර, ඉලන්දාරි කාලේ ‘සෙල්ලම් පෙන්නා ‘ ඇති වෙළඹට ඒ සෙල්ලම් දැන් පෙන්වීමට උවමනාවක් නොතිබිනි. ශෝකයෙන් හිස පහත් කරගත් ඈ පසු ගාත් දෙක එක ළඟ තබා නතර වූවාය. “මගෙ යාළුවන්ට පේන්න ඒ ගොල්ලන්ගෙ ගෙය ඉස්සරහින් වෙළඹගෙ පිට උඩ යන්න ඕනෑ” යි කල්පනා කල ෂුකාර් වෙළඹගේ ඇට පෑදුනු පිට උඩට නැග්ගේය. කාලයක් ගත වන තුරු ගැමියන් අතර පැතිර ගිය කතාවට තුඩු දුන් දෙය සිදුවූයේ මේ මොහොතෙහි දීය. ෂුකාර්ට කවදාවත් සිදු නොවූ නින්දාවකට මුහුණ පෑමට සිදු වූයේද මෙතැනදීය. ඉන් ඇති වූ ජනප්‍රවාදය ඔහුගේ කාලය තුළ පමණක් නොව සමහර විට අනෙක් පරම්පරාවටද පැතිර යන්නට පිළිවන…. ෂුකාර් අශ්වාරෝහකයකුගේ විලාසයෙන් වෙළඹගේ පිට උඩ ඉඳගැනීම පිණිස ඇගේ කොඳු ඇටය උඩ පසුපස තැබුවා පමණි. වෙළඹ පැත්තටඇලවූවාය. ඇගේ උදරයෙන් ගෙරවුම් හඬක් පිට විය. අනෙක් මොහොතේ ඈ වලිගය කෙළින් කරගෙන හතර ගාතයෙන් බිම ඇද වැටුනාය.ෂුකාර්ගේ දෑත දෙපැත්තට ගියේය. ඔහු විසි වී ගොස් ගුරු පාරේ වැඩෙන වල් පැලෑටි උඩ ඇදවැටිණි. තෝන්තු වූ ෂුකාර් වහා නැගිට්ටේය. තමාට සිදුවූ නින්දාව කොසෑකයා බලා සිටින බව හොර ඇසින් දුටු හෙතෙම නින්දාවෙන් නිදහස් වීම පිනිස “යකෝ ඔය දෙඟලිල්ල නවත්වපන්” කියමින් වෙළඹට පයින් ඇන්නේය. නැගී සිටි වෙළඹ අළුත් ස්වාමියාට කිසිම සැලකිල්ලක් නොදක්වා පාර අයින දිගේ වැඩෙන වල් පැලෑටි කන්නට වූවාය.

ෂුකාර් දෙස බලා සිටි කොසෑකයා විහිළු කාරයෙකි. සරදමට කැමැත්තෙකී. වැට උඩින් පැන ෂුකාර් ළඟට පැමිණි හෙතෙම “කොහොමද තමුසෙ අශ්වයෙක් ගත්තද?” යි ඇසුවේය. “අශ්වයෙක් නම් ගත්තා. නමුත් පොඩි වැරැද්දක් තියෙනව. හරිම විසයක් තියෙන බඩුවක්. පිට උඩ නැග්ග හැටියෙම බිම දමනව. මං හිතන හැටියට තාම කව්රුවත් පිට උඩ ගිහින් නැතිව ඇති.තවම හීලෑ නැහැ.” ෂුකාර් කීය.

වෙළඹ වටේ වරක් හෝ දෙවරක්  ගිය කොසෑකයා ඒ අතර ඇගේ දත් පිරික්සා බලා බරපතල්කම හඟවා “ඔව්.ඒක නම් ඇත්ත තමයි, තවම හරියට හීලෑ කරල නැහැ. දත්වලින් පෙනෙන හැටියට අඩු ගණනේ අවුරුදු පනහක් විතර ඇති. සමහරවිට උසස් වර්ගයේ වෙළඹක් නිසා කාටවත් හීලෑ කරගන්න බැරි වෙන්න ඇති.” කීවේය.

කොසෑකයා අනුකම්පාවෙන් කල කතාව ඇසූ ෂුකාර් ඔහුගෙන් ප්‍රශ්නයක් ඇසීමට අදහස් කෙළේය. “ඉග්නාති මේ වෙළඹ බලන් ඉන්දැද්දි වගේ කෙට්ටු උනේ මොකද කියා උඹට කියන්න පුළුවන්ද? පාර දිගේ දක්කගෙන එනකොට මගේ ඇස් ඉදිරිපිට දිය වෙන්න පටන් ගත්ත. ඒ එක්කම පිටිපස්සෙන් වාතයක් පිට උනා. ගන්දස්කාරෙ ඉන්න බැහැ.  ඒ වාතයත් එක්ක වළක් පිරෙන තරමට ගොම ගියා. මග දිගටම ගොම පාර.”

“කොහෙන්ද මේ වෙළඹ ගත්තේ? අහිකුන්ඨිකයකුගෙන්ද?”

“ඔව්, අහිකුන්ඨිකයෙකුගෙන් තමයි ගත්තේ. ගමෙන් පිට උන් වාඩි දමාගෙන ඉන්නවා.”

“කෙට්ටු වෙලා තියෙන බව නම් ඇත්තයි.” අශ්වයන් හා අහිකුන්ඨිකයන් ගැන හොඳ දැනුමක් ඇති ඉග්නාති කීවේය.”උන් මේ වෙළඹ තමුසෙට විකුනන්න කලින් හුළං ගහල පුම්බලා තියෙනව. වයසට ගිහින් කෙට්ටු වෙච්ච අශ්වයෙක් හිටියොත් උන් පස්සා පැත්ත දිගේ හීන් බට දණ්ඩක් යවල හොඳට බඩ පිම්බිල මහතට පෙනෙනකන් කුප්පායමේ ඉන්න හැම එකාම බට දණ්ඩට පිඹිනව.ඉතින් හරකෙකුගෙ හුළං බොක්ක වගේ බඩ පිම්බුනාම බට දණ්ඩ එළියට ඇදල දාලා හුළං නොයන්න පාන්කඩ ඔබනව.  නැතිනම් බඩ ඉරිඟු කරළක් ගහනව. උන් ඒක තමයි මේ වෙළඹටත් කරලා තියෙන්නේ. මගදි එනකොට ඇබය ගැලවිල හුළං බහින්න ඇති….ආපහු ගිහින් ඇබය හොයාගෙන එනව. ඊට පස්සෙ හුළං ගහමු.”

“උන්ට යකා ගහන්න ඕනෑ” යි කියමින් කෑ ගැසූ ෂුකාර් අහිකුන්ඨික කුප්පායම බලා ආපසු දිව්වේය. එහෙත් කන්ද මුදුනට නැග බැලූ ඔහුට ගඟ අසල තිබූ කුප්පායම දකින්නට නොතිබිනි. අහිකුන්ඨිකයින් විසින් නිවා දමන ලද ගින්නෙන් නැග්ග දම්පාට දුම වාතයේ පාවෙමින් තිබිණි. ඈත පාර දිගේ නැගුනු දූලි වලාකුල් සුළඟත් සමග දිය වී ගියේය. සුරංගනා කතාවක සිදු වූවා මෙන් අහිකුන්ඨිකයෝ අතුරුදහන් වූවෝය.

ෂුකාර් අඬමින් හා දොඩමින් ආපසු ගියේය. ගෙදරින් එළියට පැමිණි පරහිතකාමී කොසෑකයා “ආයෙත් නොවැටෙන්න මං වෙළඹ කෙළින් කරල දෙන්නම්. ඊට පස්සෙ නැගල යන්න” යි කියමින් ෂුකාර්ට උපකාරයක් කිරීමට ඉදිරිපත් විය. කොසෑකයාගේ උපකාරය ඇතිව ඔහු කෙසේ හෝවෙළඹ පිටට නැගගත්තේය. එහෙත් ඔහුගේ දුර්හාග්‍ය එතැනින් අවසන් වීමට දෛවයෙන් නියම වී නොතිබිනි. මෙවර වෙළඹ හතර ගාතයෙන් නොවැටුනත් ඇගේ ගමන් විලාසය බලන්න පුදුමයක් විය. දුවන්නට සැරසෙන්නාක් මෙන් ඉස්සරහ ගාත් දෙක ඉදිරියෙන් තැබූ ඈ පසු පස ගාත් දෙක තට්ටමටත් වඩා ඉහලින් ඉස්සුවාය. මේ ආකාරයට ඈ පළමුවන පාර කෙළවරට ෂුකාර් ගෙන ගියාය. මේ පිස්සු ගමනේදී ෂුකාර්ගේ කැප් තොප්පිය සුළඟට ගසාගෙන ගිය අතර අධික ගැස්ම නිසා ශරීරය තුළ යම් දෙයක් හතර පාරක්ම කැඩුණාක් මෙන් දැනිණී. “අනේ උඩ ඉන්න දෙයියනේ,මේ විදිහටනම් මට තවත් දුර යන්න බැහැ.” යි තමාටම කියාගත් ඔහුවහා බිමට පැන කැප් තොප්පිය සොයා අපසු ගියේය. එහෙත් ගැමියන් කීප දෙනෙක් තමා දෙසට එන බව දුටු හෙතෙම ආපසු ගොස් හැකි තරම් ඉක්මනින් ඒ අවාසනාවන්ත සත්ත්වයා ගමෙන් පිට ගෙන යෑමට වෑයම් කලේය.ඔහු පසු පසින් පැමිණි කොල්ලන් කීප දෙනෙක් ගමේ මෝල ළඟදී නතර වූහ. ආයෙත් වරක් වෙළඹ පිට නැග යාමට තරම් ධෛර්‍යයක් ෂුකාර්ට නොතිබිනි. මඳක් කල්පණා කළ හෙතෙම කන්ද නැග ගම වටේ ගියේය. එහෙත් කන්ද මුදුනේදී වෙළඹ ඇදගෙන යාමෙන් විඩා වැටුනු හෙතෙම වෙළඹට ඉස්සර වී යාමට ඉඩ දීමට අදහස් කලේය. තමා විසින් මෙතරම් විශාල මුදලක් ගෙවා ගත් වෙළඹගේ දෑසම නොපෙනෙන බව ඔහුට පෙනී ගියේ එවිටය. පාර දිගේ යනවා වෙනුවට පාර හරහා ගිය ඈ අගල් හා වළවල් උඩින් පනිනවා වෙනුවට වැටුණාය. වෙව්ලන ගාත් වලින් අමාරුවෙන් ගොඩ එන ඈ ආයෙත් අගල් දෙසටම ගියාය. වෙළඹ පාර දිගේ කෙළින් යනවා වෙනුවට වටේ කරකැවෙන බව ෂුකාර් දුටුවේ එවිටය. මේ අළුත් සොයා ගැනීමෙන් තෝන්තු වූ හෙතෙම වෙළ්ඹට ඕනෑ විදියට යන්න හැර බලා සිටියේය. එක වටයක් ගොස් අවසන් කල වහාම ඈ තවත් වටයක් ගියාය. මෙසේ ඈ ඇසට නොපෙනෙන කිසියම් වටකුරු මාර්ගයක් ඔස්සේ ගමන් කළාය. තමා මිළ දී ගත්  මේ වෙළඹමුළු ජීවිත කාලයේම වතුර රෝදයට බැඳ තබන  ලද බවත් , මහළු වන තෙක් රෝදය කරකැවූ ඈ අන්තිමේදී අන්ධ වූ බවත් ෂුකාර් කාගේවත් උපකාරයක් නැතුව අවබෝධ කෙළේය.

දවල් කාලයේදී ගමට යාමට ලැජ්ජා වූ ෂුකාර් අඳුරු වැටෙන තෙක් වෙළඹට කඳු බෑවුමේ තණ කෑමට ඉඩ හැර අඳුරු වැටුණු පසු කිසිවෙකුට නොපෙනී වෙළඹ ගෙදර ගෙන ගියේය. ඔහුගේ තරබාරු වදක බාරිය ඔහු පිළිගත් ආකාරයත්, මේ අසර්ථක ගනුදෙනුව නිසා මේ කුඩා මිනිසාට විඳින්නට සිදු වූ දුක් පීඩාදිය ගැන සියළු තොරතුරුත් ‘අප්‍රකට අන්ධකාරයෙන් වැසී ඇත.’යි එකල ෂුකාර් ළඟින් ඇසුරු කල ලොක්තෙව් නැති ගමේ පාවහන් සාදන්නා කීය. නොබෝ කලකින්ම වෙළඹට කුෂ්ඨ රෝගයක් වැළඳී මයිල් හැලී ඉතා පිළිකුල්  තත්වයට පත් වූ බවත්, අන්තිමේදී දිනක් මධ්‍යම රාත්‍රියේදී ෂුකාර්ගේ මිදුලේ ඈ සන්සුන්ව අවසන් හුස්ම හෙළූ බවත් පසුව දැනගන්නට ලැබිණි. ෂුකාර් ඔහුගේ මිත්‍ර පාවහන් සාදන්නා සමග වෙළඹගේ හම විකුනා ගත් මුදලින් හොඳ හැටි බීවේය.

උපුටා ගැනීම: සිරිල් සී පෙරෙරා විසින් පෙරළූ නැවුම් පස නමින් අනුවර්තිත, මිහයි ෂෝලහොව් විසින් රචිත the Virgin Soil Upturned කෘතියෙනි.

Advertisements

මං කැමතිම පොතකින්… II

ගමේ සිට රතු දෙණිය දක්වා කිලෝ මීටර් හයක් පමණ දුර හෙමින් කරත්තය දැක් වූ ෂුකාර් සීයා සැප සේ කිරාවැටෙන්නට විය. අන්තිමේදී තද අව්වේ බලපැවැත්ම නිසා ඔහුට කොතරම් හොඳට නින්ද ගියේද කියතොත් ඔහු කීප වරක්ම කරත්තයෙන් වැටෙන්නට ගියේය.කල්පනාවෙන් නොගියොත් කරත්තයෙන් වැටිල බෙල්ල කඩා ගන්න වෙනවා යයි තැති ගෙන කල්පණා කල ඔහු අන්තිමේදී දෙණියට ඇතුල් විය.

දෙණියේ පතුළ දෑකත්තක පහස නොලත් සුවඳ හමන තණ පඳුරින් වැසිණි. කිසියම් උස් තැනක සිට වැටෙන දිය පාරක් දෙණිය මැදින් ගලා බසියි. එහි විනිවිද පෙනෙන පැහැපත් ජලය කොතරම් හීතලද යත් අශ්වයින් පවා ඒ ජලය ඉතා සෙමින් බීවේ දත් අතරින් උරා ගමිනී. ගස්වල අතුපතරින් සෙවණ වූ දොළ ඉවුරට මහ දවල් වුවද අව්ව නොවැටෙයි. මෙතැන නිඳා ගන්න කියාපු තැන ය යි සීයා අශ්වයින් ලිහා දමන අතර කල්පනා කළේය. දුවන්නට නොහැකි වන ලෙස අශ්වයින්ගේ කකුල් ගැට ගසා තණ කන්නට මුදා හැරිය සීයා පඳුරක් යට කබාය එළා උඩු බැලි අතට දිග ඇදී, මහලු විය නිසා මළානික වූ නිල්පාට දෑසින් තද අව්වෙන් සුදුමැළි වී අහස දෙස බලා ලෞකික දේවල් කෙරෙහි සිත යොමු කළේය. 

අද හවස් වන තුරු ඉදිකටුවකින් ඇනල වත් මේ වගේ සැපවත් තැනකින් මාව නැගිට්ටවන්න බැහැ. මම හොඳ නින්දක් නිදාගෙන,මගේ වයසට ගිය ඇටකටු අව්වෙන් රත් කරගෙන,ඊට පස්සෙ දුබ්ත්සොව් බලන්න ගිහින්, හොඳ තලප පිඟානක් කනව. ගෙදරින් කාල එන්න වෙලාවක් ලැබුනෙ නැහැ කිව්වම මට බඩ කට පිරෙන්න කන්න දේවි.ඒ ගොල්ල දියාරුවට හදන්නෙ නැහැ.මුට්ටියෙ අඩිය හූරගෙන කන්නෙ නැහැ. දුබ්ත්සොව් බඩ පණුවො මර මරා කුඹුරු වැඩ කරන මිනිහෙක් නොවෙයි. මූණෙ බිබිළි දාපු ඔය නාකි තක්කඩිය මස් නැතුව එක වේලක්වත් කන්නෙ නැහැ. කාගෙන් හරි බැටළුවෙක් හොරෙන් මරා ගෙන විත් එයාගෙ ම්ඉනිස්සුන්ට කන්න දෙනව..රෑ කෑමට මට රාත්තල් හතරක ව්තර හොඳ මස් කුට්ටියක් තියෙනව නම් නරක නැහැ.හොඳ තෙල් කෑල්ලක් දාල රෝස් කරල නම් වැඩියත් හොඳයි.බැටළු මස් නැතුව බේකන් එක්ක බිත්තර කන්න තියෙනව නම් ඒත් කමක් නැහැ; හැබැයි ගොඩක් තියෙන්න ඕනෑ.. ඊලඟට ඇඹුල් කිරි යොදෙත් එක්ක පුඩින් තියෙනව නම් දිව්‍ය භෝජනයක් වගෙයි.සක්‍රමේන්තුවට වැඩිය හොඳයි, පිඟානකට පුඩිං ගොඩගහල,ඒ උඩින් යොදය වක් කරල,යොදය පතුළට බහින්න පිඟාන හොඳට හොළවන්න ඕනෑ. එතකොට උඩ ඉඳල යටට පුඩිංවල හොඳට යොදය ගෑවෙනව. ඊට වැඩියෙ හොඳයි, පුඩිං ගැඹුරු භාජනයක දාල භාජනය පිරෙන්න යොදය දමනව නම්.එතකොට හැන්දෙන් හොඳට යොදය කලවම් කර ගෙන පුඩිම කන්න පුළුවනි.

ෂුකාර් සීයා බඩජහරියෙක් නොවෙයි. ඔහුට ඇත්තේ දැඩි කුසගින්නක් පමණි. ඔහුගේ දිළිඳු ජීවිතයේ දී ඔහු කිසිදාක බඩ කට පිරෙන්නට හොඳ ආහර වේලක් කාලා නැත.ඔහු ප්‍රිය කල ඉතාම රසවත් ආහර වර්ගවලින් බඩ කට පුරවා ගෙන ඇත්තේ සිහිනෙන් පමණි. හොඳට රසට ගුනට පිසින ලද බැටළු බොකු ඇතැම් විට ඔහු සිහිනෙන් කයි.ඇතැම් ව්ට විශාල වෙල්ල වැහුමක් ගෙන රෝල් කොට,යොදය තුළට ඔබා,පොඟා,උඩ බලා කට ඇර කටට දමා ගනියි. පාත්ත පිගුදු සහිත නූඩ්ල්ස් සුප් උණු උණුවේ ගිල දමයි…කුසගින්නෙන් සිටින මිනිසාට රාත්‍රිය ඉතා දිගය. එවැනි දිග රාත්‍රිවලදී ඔහු හීනෙන් අනුභව කරන ලද ආහාර මෙතෙකැයි කිව නොහැක.එවැනි හීනයකින් පසු ඔහු අවදි වන්නේ බලවත් ශෝකයකිනි. නැතිනම් කෝපයකිනි.හිස් බඩට කොතරම් හීන පේනවදයි ඔහු තමාටම කිය ගනියි.ජීවිතය බොරුවකි,මුළාවකි. හීනෙන් රසවත් නූඩ්ල්ස් පිඟානක් කෙලවරක් නැතිව කයි. එහෙත් නින්දෙන් අවදි වූ පසු මහලු බිරිඳ කන්න දෙන්නේ වතුරත් සමග කළු පාන් පමණි. අමතරව ලූණු ගෙඩියක්ද දෙයි.ඒ ජරාව කන්න පුළුවන් කාටද?පඳුර යට උඩුබැලි අතට වැතිර සිටි ෂුකාර් සීයා තමාට වාඩියෙහිදී කුමණ ආහාරයක් ලැබේදැයි බොහෝ වේලාවක් ගත වන තුරු හිස් අහස දෙස බලා ගෙන කල්පනා කෙළේය.අනතුරුව ඔහු යාකව් ලුකීච්ගේ අම්මාගේ මළගම දින දානයේදී ලැබුණු රසවත් ආහාර පාන ගැන මෙනෙහි කෙළේය.මෙසේ වරක් ගන්න ලද ආහාර පාන ගැන කල්පනා කොට විඩා වැටුනු මහල්ලාට හිටි හැටියේම කොතරම් දෙඩි කුසගින්නක් ඇති වූයේද කියතොත් විජ්ජා බලයකින් මෙන් ඔහුගේ නිදිමත අතුරුදහන් විය.කෝපයෙන් කෙළ ගැසූ සීයා රැවුළ අතගා අනතුරුව පිටට ඇළුනු බඩ අතගා බැළුවේය.”පාන් කෑල්ලයි ඇඹුල් කිරි කෝප්පයයි;මේවා වැඩ කරන නිෂ්පාදයකුට සුදුසු ආහාරයක්ද?”යි ඔහු කෑගා කීවේය. “ඊට වැඩිය හොඳයි හුළං බොනව.පැයකට කලින් මගේ බ්අඩ අහිකුණ්ටිකයකුගෙ රබානක් වගේ තදට තිබුණ.දැන් කොහොමද? පිට කොන්දට ඇලිල. උඩ ඉන්න දෙයියො බලන්න ඕනැ. අපි මුළු ජීවිතයම ගත කරන්නෙ බඩට ගෝස්තරයක් හොයා ගන්න හැටි ගැන කල්පණා කරමින්. ඇඟිලි අතරින් වතුර ගලා බහිනව වගේ අපේ ජීවිතය ගෙවී යනව.කොතරම් ඉක්මනට ජීවිතය කෙළවර වෙනවද දන්නෙ නැහැ..පහු ගිය වතාවෙ මේ දෙණියට ඇවිදින් දැන් කොච්චර කල් වෙනවද?එදා එන කොට හැම තැනම මල් පිපිල. මුළු දෙණියම සුදු මල් රේණුවලින් වැහිල.හුළං හමාපු හැටියෙම කුණාටුවකට අහුවෙච්ච හිම වගේ සුදු මල් රේණු හුළඟේ කැරකි කැරකි ගසාගෙන යනව. දෙණිය මැදින් වැටී ඇති පාරෙ සුදු පාවඩයක් දැම්ම වගෙයි. ගෑණියකගෙ පියරු ගාපු මූණට වඩා සුවඳයි.නමුත් දැන් ඒ මල් පරවෙල ගිහින්. අන්තර්දාන වෙලා.අන්න ඒ වගේ තමයි කිසිම වැදගැම්මකට නැති මගේ මහළු ජීවිතය ව්නාශ වෙලා යන්නේ..වැඩි කාලයක් යන්න කලින් අසරණ ෂුකාර් සීයට මැරෙන්න වෙනව..”

මේ අවස්ථාවේදී ෂුකාර් සීයාගේ දර්ශනාත්මක භාව ගීතයක් වැනි කල්පනාව අවසන් විය. තමා ගැන ඇති වූ අනුකම්පාවෙන් ඔහු ටික වේලාවක් ඇඬුවේය. හොටු හූරා දැම්මේය.රතු වූ ඇස් කමිස අතින් පිසදැම්මේය. අනතුරුව අඩ නින්දට වැටුණේය. ශෝකජනක සිතිවිලි සමඟ ඔහුට හැම විටම නිදිමත ඇති වෙයි. 

නින්ද යනවාත් සමගම ඔහුගේ ගති ගුණවලට එකඟව ඔහු තෘප්තියෙන් සිනාසුණේය.සොම්නසින් ඇස් කරකවා බලා නින්ද නමැති මීදුම්පටලය තුළින් කල්පණා කරන්නට විය.අද දුබ්ත්සොව්ගේ වාඩියේ කෑමට අළුත් බැටළු මස් තියෙන්න ඕනෑ. ඒ බව මගේ ඇටවලට දැනෙනවා.මට එකපාර මස් රාත්තල් හතරක් කන්න බැහැ. වැඩියි. රාත්තල් හතරක් කන්න පුළුවන් කිව්වෙ කල්පණා කරල නොවෙයි.අදහස් ප්‍රකාශ කරන්න ඉක්මන් උනා වැඩියි.රාත්තල් තුන හමාරක් නම් වැඩි නැහැ. ඇස් පිය ගහන්නෙ නැතිව කන්න පුළුවනි.මස් මේසයට ඇරල තිබුණොත් වරදින්නෙ නැහැ.ඒක කොහොම හරි සීයගෙ කටට යනව. ඒ ගැන සැක කරන්න දෙයක් නැහැ. 

හවස තුන වන විට ඌෂ්ණය මුදුණටම නැග්ගේය. නැගෙනහිර සිට නැග ආ වියළි උණුසුම් සුළඟක් දෙණිය තුළින් හමන්නට විය.කලින් පැවැති සිසිල් සුවය පළවා හරිමින් දැඩි ග්‍රීෂ්මයක් ඇති විය. බටහිරට ගමන් ගත් හිරු මඬ්ල, කොට්ටයක් මෙන් නමන ලද කබායට මූණ ඔබා ගෙන නිදා සිටි ෂුකාර් සීයා පසුපසින් ලුහු බඳින්නාක් මෙන් විය. සීයා සොයාගෙන් පැමිණි හිරු රැස් ඔහුගේ කඩමාල්ලක් වැනි කමිසය විණිවිද ගොස් වෑරුනු පිටට අනින්නට විය. එවිට අඩ නින්දේ පසුවන සීයා අමාරුවෙන් බිම පෙරලෙමින් සෙවන යටට රිංගයි. එහෙත් ඉන් අධෛර්‍ය නොවනහිරු ටික වේලාවකට පසුව ආයෙත් මහල්ලාගේ පිට දවන්නට පටන් ගනියි.එවිට මහල්ලා සෙවන ඇති වෙනත් තැනකට පෙරළෙයි. පැය තුනකදී ඔහු, එතරම් විශාල නොවූ එම පදුර වටේ අඩක් පමණ දුර නින්දෙන් පෙරළුණේය. අන්තිමේදී ඌෂ්ණයෙන් විඩාපත් සීයා ඉහින් කනින් දඩිය පෙරා ගෙන,තඩිස්සි වී මුහිණින් යුතුව නැගිට, බිම හිඳ, අතින් ඇස් ආවරනය කොට ඉර දෙස බැළුවේය. අන්න තියෙනවදෙයියන්ගෙ ඇහැ.ස්වාමි දරුවානන් වහන්සේ මට සමා වෙන්න ඕනෑ.පඳුරක් යට හැංගිල හිටියත් කවදාවත් ඔය ඇහෙන් බේරිල්ලක් ලැබෙන්නෙ නැහැ. අද මුළු හවසම මම හාවකු වගේ පඳුර වටේ පෙරළුනා.ඒකට නින්ද කියන්න පුළුවන්ද?

ඒක නින්දක් නෙවෙයි මහ දඬුවමක්.මට තිබුනෙ කරත්තය යට නිඳා ගන්නයි. කොතැන නිදා ගත්තත් දෙයියන්ගෙ ඇහින් බේරෙන්න බැහැ.ඉන්න තැන හොයාගෙන එනව.ස්ටෙප්ස් තණ බිමේදි හැම තිස්සෙම ඔහොම තමයි. 

ගොරවන්නටත් සුසුම් හෙලන්නටත් පටන් ගත් ෂුකාර් සීයා සම්පූර්ණයෙන්ම කබල් වූ පාවහන් හෙමිහිට ගලවා දැම්මේය.අනතුරුව ලළිසම් කකුල් නමා ගත් ඔහුතමමගේ හීන් කකුල් දෙස බොහෝ වේලාවක් මුවට නගා ගත් විවේචනාත්මක සිනාවකින් යුතුව බලා සිට ශෝකයෙන් හිස වවනුවේය.අනතුරුව ඩහදියෙන් තෙත් වූ ඇඟපත හා මූණ සීතල ජලයෙන් සෝදා ගැනීම පිණිස දොළ දෙසට ගියේය. 

එහිදී ඔහුට ඉතා අවාසනාවන්ත සිදුවීම් රාශියකට මූණ පාන්නට සිදු විය. 

මතු සම්බන්දයි.  

 

උපුටා ගැනීම: සිරිල් සී පෙරෙරා විසින් පෙරළූ නැවුම් පස නමින් අනුවර්තිත, මිහයි ෂෝලහොව් විසින් රචිත the Virgin Soil Upturned කෘතියෙනි.

කැමතිම පොතකින්…

මට පැහැදිළිව දැන් ඔහු දැකිය හැක. බීමත් කපිතාන්වරයා,ඔහු වැනිම ඔහුගේ නිලධාරීන් ද, ලොකු උඩු රැවුළක් සහිත පසෙක වූ නැව් හිමියාද නරක වයින්වල ප්‍රතිඵලය නිසාදැක්වූ අශිෂ්ඨ අභිනයන්ද මට දැක ගත හැකි විය. මෘග හිනාවකින් අපේ නැව් ගමන පිලිබඳව ඔහු නැවත නැවත කියන්නට විය.  ‘මේ අහගනිල්ලා,උන් කොටියෝ,දැන් මේ වෙලාවෙ උන් බෝට්ටුවෙම ඇති, උඹට උන්ව දැක ගන්න වෙන්නෙ මුහුදෙන් පිටතදියි.’  කපිතාන්වරයා මේ අන්දමේ හෝ මීට සමාන වාක්‍ය කෑලි කියමින් සිය සගයන්ට රහස හෙළි කලේය.

ඇත්ත වශයෙන්ම මේ කිසිවක් නොදැන සිටි අප මෙයට පැයකට පමණ පෙර ටොන් ගණනක් වූ සුවඳ හමන මෙලන් අතර සම්පූර්නයෙන්ම වැසී, සුවපහසුව,තැන්පත්ව ඔහේ පාවී ආවෙමු. එවැනි විශාල ආරක්‍ෂිත ස්ථානයෙහි බෝට්ටුවට ගොඩ වී සැඟවී සිටීමට උදව් කළ අපට නරකක් කරන්නට සිටි මිනිසුන් සමඟ නාවිකයන් පිළිබඳව කතා කරමින් සිටියෙමු. අපට කෝපයෙන් කෑ ගසන හඬක් ඇසිණ. කොහෙන්දෝ මතු වූ ලොකු රැවුළක් අප වෙත බිහිසුනු අන්දමින් කඩා පනින්නට සොයනවා අප දුටිමු. හොඳින් පොතු අරින ලද මෙලන් පොතු එකක් පිටුපස එකක් ලෙස ශාන්ත මුහුදේ දිග පේළියකට පාවී ගියේය.

‘මම මිනිහව සුවඳෙන් ඈත් කරලා තිබ්බ කොල්ලනේ,ඒත් මිනිහා දැක්ක මෙලන් පොතු. මිනිහා කිව්වා හැම මල්ලකටම ගහල එකෙකුටවත් බේරිල යන්න දෙන්න එපා කියල.’

ඔහු හිටියේ තරමක් අමාරුවේ වැටීය.

      ‘උඹලට තිබුනෙ ඔච්චර මෙලන් නොකා ඉන්න’

 සැන් ඇන්ටෝනියෝවල සිට පැමිණ අප සමඟ ගමන් ගත් ගමන් සගයෙක් ඔහුගේ උසස් ජීවන දර්ශනයට අනුව යමින් අපට එක් කුඩා වාක්‍ය  කණ්ඩයක් ඉදිරිපත් කළේය.

     ‘ඔය මෝඩ වැඩේ අතැරලා උඹලගෙ බූරුවන්ගෙ පිටෙන් බැහැලා උඹලගෙ බූරු   රටටම පලයල්ල.’

අපි කළ දේ වැඩි හෝ අඩු වන්නට ඇත. අපි අපේ ගමන් මළු රැගෙන චුකියිකමාටා ප්‍රසිද්ධ තඹ පතල් බලා පිටත් වීමු.

නමුත් අපි කෙලින්ම එහි නොගියෙමු. එක් දිනක් නැවතී එයට ඇතුල් වීමට පතල් අධිකාරීන්ගෙන් අවසරයක් ලැබෙන තුරු බලා සිටින කාලය ඇතුළතදී අපට බේබදු සේලරුවන්ගෙන් වෙන්වීමේ සාදයක් ලැබිණ.

 පතල් බිම් කරා යන කටුක මාර්ගයේ ලාම්පු කණු දෙකක සෙවණේ වැතිර එක කණුවක සිට අනෙක් කණුවට විටින් විට යම් යම් දේ කෑ ගසා කියමින් දවසේ බොහෝ වේලාවක් ගත කරමින් සිටුයදී ඈත ක්‍ෂිතිජයෙන් ට්‍රක් රථයක සටහන් අප දෙසට ඇදෙමින් පැමිණෙනු දුටුවෙමු. එම කුඩා ට්‍රක් රථය අපගේ ගමනෙන් භාගයක් වන බැකියුඩානෝ නගරය වෙත අපව රැගෙන යන ලදී.

කොමියුනිස්ට්වරුන් වන විවාහක චිලී කම්කරු යුවළක් එහිදී අප සමග මිත්‍ර විය. තනි ඉටිපන්දමක් අපට ලබා දුන් එළියෙන් පාන් කෑල්ලක් සමඟ චීස් කමින් අපි එක්ව මාටේ බිව්වෙමු. මිනිසාගේ හැකිළුණු රූපය ගෙන ආවේ ගුඪ ශෝකාන්විත බවකි. පැහැදිළි චාම්

 තියුණු හඬින් ඔහු ඔහුගේ සිරගත වූ තුන් මාසය පිළිබඳව තොරතුරු විස්තර කළේය. ආදර්ශමත් භක්තිමත් බවකින් ඔහුගේ හාමත් වූ බිරිඳ ඔහු අසලම සිටි අතර දරුවන්ගේ ආරක්‍ෂාව කාරුණික අසල්වැසියෙකු වෙත ඔවුන් තබා තිබිණ. රැකියාවක් සොයා යාම ඵල රහිත වන්දනාවක් වූවා මෙන්ම ඔහුගේ සගයන් අභිරහස් ලෙස අතුරුදන්ව තිබිණ. මුහුදු පතුලේ කොතනක හෝ ඔවුන් ඇතැයි ඔහු පැවසීය.

හුදකලා වූ රාත්‍රියේ යුවළ සීතලෙන් එකිනෙකාට තුරුළුව සිටියේ ලෝකයේ ඕනෑම තැනක නිර්ධන පංතික කම් කරුවන්ගේ ස්වභාවය පෙන්නුම් කරමිනි. ඔවුන් දෙදෙනාට පොරවා ගැනීම සඳහාකසිකබල් වූ හෝ බ්ලැන්කෙට්ටුවක් නොවූයෙන් අපේ එක් බ්ලැන්කෙට්ටුවක් ඔවුනට දී ඇල්බර්ටෝත් මාත් අපට හැකි පමණින් එක බ්ලැන්කෙට්ටුවක් තුළට ගුලිවීමු. එය මගේ ජීවිතයේ සීතලම රාත්‍රිය වූ නමුත් මනුෂ්‍ය වර්ගයා පිළිබඳ සහෝදරාත්මක හැඟීම් මා ඉදිරියේ එයට වඩා වැඩි විය.

 පසුදා උදේ අටට චුකියිකමාටා නගරය වෙත අපව ගෙන යන ට්‍රක් රථයක් සොයා ගත හැකි විය. උතුරේ ගෙන්දගම් පතල් දෙසට යන ඒ යුවළගෙන් අපි සමුගතිමු. ගෙන්දගම් පතල් තිබූ කඳුකරයේ දේශගුණික තත්වය ඉතා නරක වූ අතර ජීවන තත්වයද දුෂ්කර වූ හෙයින් වැඩ බලපත්‍රයක් වුවමනා නොවූ අතර කිසිවෙකු ඔවුනගෙන් දේශපාළනය පිළිබඳ ඇසුවේද නැත. මෙහිදී උනන්දු විය යුතු එකම දෙය කම්කරුවාගේ සෞඛ්‍යය විනාශ කර ගනිමින් සොයා ගනු ලබන ස්වල්පයක් වූ කුඩා ගෙන්දගම් කැබලි යාන්තම් ජීවත්වීම සඳහා ලබා දෙන දෙය සඳහා පමණී.

ඒ යුවළ ඡායා මාත්‍රයක් සේ අපෙන් වෙන්ව නොපෙනීයන දුරකට ගියද අපට තවමත් ඒ මිනිසාගේ පුදුමාකාර අදධිෂ්ඨානශීලී මුහුණත් ඔහු කෙළින්ම අපට කළ ආරාධනාවත් සිහියට නැංවේ.

‘එන්න සහෝදරයා අපි එකටම කමු. මමත් ඉබාගාතේ යන්නෙක්.’

මේ වචන යටින් ඉරි ඇඳ අපට පෙන්නුම් කළේ පරපුටුවන් සේ අරමුණකින් තොරව අප මේ කරන සංචාරය පිළිබඳව අවඥාවයි.

මෙවැනි මිනිසුන් මැඬ පැවැත්වීම ඉතා කනගාටුදායකය. සාමූහිකත්වයෙන් ඈත්ව කොමියුනිස්ට්වාදයේ පණුවා වැදගත් ජීවිතයට තර්ජනයකි. ඔහුගේ බඩවැල් තුළ දඟලන කොමියුනිස්ට්වාදය ස්වභාවිකව උපදින ආශාවන් හැර අනෙකක් නොසිතයි. නිරන්තර බඩගින්නට එරෙහි සටන බවට පෙරළී ඇති මේ අමුතු මතයට ආදරය කරන්නට පටන් ගනී. එහි සාරය අවබෝධ කර නොගෙන එය පරිවර්තනය කරනු ලබන්නේ ‘දුප්පතුන් සඳහා පාන්’ යන්නටය. වඩා වැදගත් වන්නේ එය ඔවුන් බලාපොරොත්තුවලින් පුරවාලීමය.

එහිදී ප්‍රධානියාගේ පියකරු කාර්‍යක්ෂම උද්ද්ච්ච කළමනාකාරවරු අශෝභන ස්පාඤඤ භාෂාවෙන් අපට පැවසුවේ,”මේක සංචාරක නගරයක් නෙවෙයි. මම ඔබලාට මාර්ගෝපදේශකයෙක්ව පැය බාගයක කාළයකට දෙන්නම් යන්ත්‍ර සූත්‍ර සවිකර ඇති වට පිටාව  බලන්න. ඉන් පස්සේ අපිට කරන උදව්වක් විදිහට අපට පාඩුවෙ ඉන්න දීලා යන්න. අපට කරන්න වැඩ හුඟක් තියෙනවා.” වැඩ වර්ජනයක් වහා ආසන්නයේ විය. නමුත් යැංකි ප්‍රධානියාගේ ව්ශ්වාසවන්ත බල්ලෙකු වන මාර්ගෝපදේශකයා අපට පැවසුවේ “මේ මෝඩ තකතීරුවො හැම දවසකටම පෙසෝ දාහක් නැති කරනව වර්ජනය කරලා.ඒක හින්ද දුප්පත් කම්කරුවන්ට වැඩිපුර ගෙවන්න වෙන්නෙ නෑ. මගෙ ජෙනරල් ඉබානේස් බලයට ආවහම ඔක්කොම ඉවර වෙයි.” කවියෙකු වූ වැඩ ප්‍රධානියා පැවසුවේ”මේ හැම අඟලකින්ම හොඳම තඹ හොයා ගන්න පුළුවන් ප්‍රසිද්ධ ඉල්ලමක්. ඔබ වැනිම බොහෝ මිනිසුන් මගෙන් අහන්නෙ කාර්මික ප්‍රශ්න. ජීවිත කීයක් මේවා වටිනවද කියල අහන්නෝ විරළයි. මට ඔබට උත්තර දෙන්න බැහැ දොස්තර මහත්වරුනේ. ඒත් ඇහුවට ස්තූතියි.”

 සීතල වන නිපුණත්වය,බලයක් නැති අමනාපය විශාල පතුල පුරාඑකිනෙකාගෙන් එකිනෙකාට බැඳුණේ ජීවත්වීම සඳහා අවශ්‍ය මූලික සාමාන්‍ය දේ පවා නොසලකා හැරීම නිසා වූ බද්ධ වෛරයෙනි. එක දිනයක අපට බලාගත හැකි වන්නේ කවුරුන් හෝ පතල්කරුවෙක් සචේතනික සතුටකින් විස වැදදවුණු පෙණහළුවලින් නැගී සිටිනවා ඇත යන්නය. ඔවුන් පවසන්නේ එවැන්නක් වන්නේ ලෝකය දීප්තිමත් කරමින් පැමිණෙන රතු එළියෙන් බවය. ඔවුන් එසේ කියති. මම නොදනිමි.

 

උපුටාගැනීම : මර්ලින් සුනේත්‍රා චන්ද්‍රරත්න විසින් පරිවර්තිත අර්නස්ටෝ චේ ගුවෙරා යතුරුපැදි දිනපොත දකුනු ඇමෙරිකා චාරිකා සටහන් කෘතියෙනි.